What a Day! / Ne Gundu Ama!

Dun Gunlerden Cuma idi malum UAE'de cuma gunleri hafta sonu ve tatil oldugu icin, cocuklari sabahtan Denize goturdum, sonrada Buzda kaymaya gittik:)) Yani bir gunde hem kis hem yaz yasadik, burada yasamanin avantajida bu olsa gerek. Yada bizim zaminda yapamadiklarimizi onlara sunmak. Iste size gunden bazi resimler..

Yesterday was Friday which is weekend here in UAE. I took the Girls to Beach first and then to the Ice Rink. So we felt the winter and the summer in same day:)) One of the advantages of Living in Dubai I guess can do both activities in same day:)) OR presenting to our kids to enjoy things that we never did in our lives. Here is some photos from the day.

How democratic are we?

Hans published in his blog very interesting article about 'How Democratic are We?' taken from 'The Economist' Magazine.

There is interesting ranks in it which contains; The country listing with the LEAST and MOST democratic countries. Interesting enough that Turkey's rank is about 88%, Italy about 34% and the most democratic countries are mainly Scandinavian Countries and Least Democratic ones are mainly not surprisingly African, Ex- Soviet Union and Arabic Countries. For more ranks:

Coming up Movies

Waiting to watch!!!

MY PICK:
'The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford'

Into the Wild: Sean Penn delivers a compelling, ambitious work that will satisfy most admirers of the book.

'The Brave One' seems to be implicitly saying that only men are capable of forceful action, only men are interesting at the center of a moral quandary

'Eastern Promises' feels tantalizingly too short. It's both brutally violent and breathtakingly human. ... it's never standard or obvious."

Shoot 'Em Up Any junior high school kid with video-game expertise and a dirty mind could have written this stuff

Queen Elizabeth Hotel Anchors In Kemer

Queen Elizabeth Elite Suite & Spa, a 325-room hotel designed and named after the world's one of the most famous ocean liners Queen Elizabeth, was inaugurated on Sunday at a ceremony in the western resort of Kemer, Antalya.

The hotel, which costed some 50 million USD, is expected to draw mainly British tourists.
The hotel's bed capacity is 1250.

Nakeel to build 4000 Homes

Construction of the first stage of the Al Furjan project is scheduled to start in the first half of 2008 with handover of villas and terraced homes planned for mid-2010.

Dubai: Nakheel, the Dubai-based company behind the Palm islands, said on Wednesday it will build a vast cluster of 4,000 homes in 'new Dubai' that will match Palm Jumeirah in terms of land area.

The Corrs

I think they are fantastic group:)

Regards
Derya

The Corrs are a Celtic folk-rock and pop rock group from Dundalk, Republic of Ireland. The members of the band are four siblings - three sisters and one brother - Sharon, Caroline, Andrea and Jim Corr. The band rose to prominence in the late 1990s, and have since sold over 55 million albums worldwide. They have had numerous number one singles and albums in Europe, Australia and Asia, and have received multiple Grammy Award nominations.

Members
All of the Corrs were born in Dundalk, County Louth, the children of musicians Gerry and Jean Corr. They have an uncle, Peter Corr, who was a professional footballer who played for, among others, Everton and Ireland. In 1949 he was a member of the Ireland team that defeated England 2-0 at Goodison Park, Liverpool, becoming the first non-UK team to beat England at home.

The members consist of:

Jim Corr (born James Steven Ignatius Corr, on July 31, 1964) is the oldest member of the band. He plays guitar, keyboards/piano and provides backing vocals.
Sharon Corr (born Sharon Helga Corr, on March 24, 1970) plays the violin, and provides backing vocals.
Caroline Corr (born Caroline Georgina Corr, on March 17, 1973) plays drums, bodhrán, tambourine, percussion, piano and provides backing vocals.
Andrea Corr (born Andrea Jane Corr, on May 17, 1974) is the lead singer and plays the tin whistle.
In late 1995, before the start of their first tour, additional musicians Anto Drennan (electric guitar) and Keith Duffy (bass) were brought in to supplement the band's sound. Their positions became permanent, although they are essentially only sidemen and tend not to appear in the band's promo videos nor make any contribution to the songwriting. However, Drennan has been credited as co-producer on some tracks.

During their Royal Albert Hall concert on St. Patrick's Day, 1998, the guitarist was Conor O'Brady.

From 2004 onwards, with Caroline on 'light duties' or absent, Keith Duffy's brother Jason Duffy joined on percussion, with Kieran Kiely on accordion and keyboards.

While only Jim and Caroline are the only siblings to be credited playing the piano for their tracks, all of the members can play the piano which was taught to them by their father, Gerry Corr .

Multi-million dirham education initiative launched

Dubai: His Highness Shaikh Mohammed Bin Rashid Al Maktoum, Vice President and Prime Minister of the UAE and Ruler of Dubai has launched a multi-million dirham initiative to educate more than a million children worldwide.

“Dubai Cares,” is being launched during the holy month of Ramadan, with the aim of raising money from across Dubai’s diverse community to provide children in some of the world’s poorest countries with a primary education.

The campaign is being spearheaded by Shaikh Mohammed and his children, who will be unveiling a number of initiatives to be held over the coming six weeks.

According to organisers, in addition to the aim of raising money for those less fortunate around the world, ‘Dubai Cares’ also seeks to get Dubai’s community, including individuals and the private sector, involved in the project, instilling a sense of social cohesion.

“I expect both Emiratis and expatriates to compete in charity and to participate in any way you find suitable…In our country, we added to our Arab and Islamic tradition a diversity of values represented by the diverse mixture we have here of companies, cultures and nationalities from all over the world,” Shaikh Mohammad said at the launch.

Staff Report
Last updated: September 19, 2007, 19:14

Understanding true spirit of the fasting month in UAE

Abu Dhabi: Feasting their eyes on cuisine on dinner tables during Ramadan shows how far removed Muslims are from the true spirit of this holy month.

The month of fasting is in fact a time of giving, patience and tolerance for Muslims.

For more than a billion Muslims around the world, it should be the time for devotion to God and self-restraint, when communal nightly prayers are conducted and the basic teachings of Islam are emphasised and Ummah (Islamic nation) consciousness is heightened.

As the ninth month of the lunar Islamic calendar, Ramadan comes 11 days earlier each year on the Gregorian calendar and the duration of the fast changes depending on which season the holy month falls in.

The start of Ramadan, as that of all Islamic months, is based on the sighting of the new moon, the hilal, which is why the crescent is often used as an unofficial symbol of the month. The moon sighting is also the reason that the start of Ramadan differs from one country to another, but many opt to follow Saudi Arabian sightings to be able to mark the holy days together.

Five pillars

As one of the five pillars of Islam, fasting during Ramadan, which is considered one of the highest forms of worship, is obligatory for those Muslims past the age of puberty who are mentally and physically fit and not travelling, as long as it does not cause them physical or mental harm.

Those who cannot fast during Ramadan, owing to health or other reasons, may fast in other months, or feed the poor.

But a Ramadan fast is not a simple abstention from food, drink and sex during daylight hours.

A fast consists of a true and verbal intention that must be recited, as well as a package of dos and don'ts which are specifically emphasised during the month.

Fasting, or sawm (literally refrain), which did not become obligatory until 624 AD, offers an opportunity for Muslims to cleanse the body and mind.

It promotes the principle of sincerity by keeping the individual away from arrogance.

Among the greatest benefits is the lesson in self-restraint and discipline that could be carried forward to other aspects of a person's life, such as work and education.

The lengthy nightly prayer called Taraweeh is an important element of rituals during the month.

Since it is a time of piety and high religious consciousness, it would be considerate for non-Muslims to dress and behave modestly, avoiding animated behaviour that could cause offence.

Those who want to understand the holy month better could consider involving themselves in the spirit of the month, which would be welcomed by most Muslims. Saying 'Ramadan Kareem' to Muslims and attending a fast-breaking feast, or iftar, would be appreciated by most.

Work hours in the private sector are shortened by two hours for Muslims and non-Muslims. The public sector will function from 9am to 3pm.

Live music is banned through the month.

Shopping malls and supermarkets are expected to be open late at night.

A typical day

A typical day of fasting begins with waking up before dawn to have a meal called the suhoor before the start of the fasting day. At sunset, Muslims usually break their fast upon the call for Maghreb (sunset) prayers with another meal called iftar. Prayers are conducted five times through the day, as they are on all days, and an extra set of prayers called Taraweeh is conducted after Isha or night prayers.

Tips for non-Muslims

Since it is a time of piety and high religious consciousness, it would be considerate to dress and behave modestly, avoiding animated behaviour that could cause offence.

Those who want to understand the holy month better could consider involving themselves in the spirit of the month, which would be welcomed by most Muslims. Saying 'Ramadan Kareem' to Muslims and attending a fast-breaking feast, or iftar, would be appreciated by most.

Since cultural consciousness is also high during the month, Ramadan can be a good time to connect with the local and Muslim cultural scene by attending the various musical and social events, as well as trying local and regional cuisine that is popular during the month of fasting.

Arabic speaking non-Muslims wishing to learn more about the region and its people will notice that Arabic television channels change their programming to a new schedule dedicated for Ramadan, when some of the most popular celebrities in the Arab world feature in some of the most-watched soap operas, historic series, as well as religious, cultural and musical shows.

By Samir Salama, Bureau Chief, Gulf News

From the camera of Victoria / Victoria'nin Kamerasin'dan

Ajman yolunda sharja'yi gecince / On the way of Ajaman, just after Sharja



On the way of Ajman / Ajman Yolunda

My sister isabella / kizkardesim Isabella
Me / Ben

Kurdish revolt makes Iran uneasy

For the past year at least, the Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC), the backbone of the Islamic Republic in Iran, has been engaged in a bloody war against Kurdish rebels in four provinces bordering Iraq.

Initially, the authorities in Tehran tried to keep the war a secret, referring to it only occasionally as " operations against evil-doers".

However, things changed last February when "evil-doers" destroyed an IRGC combat helicopter killing nine officers, including the regional military commander General Saeed Qahhari. The incident took place in a place called Jahannam-Darreh (Hell Valley) close to Khoy, a town in West Azerbaijan province where Kurds, though present in big numbers, form only a minority.

The IRGC retaliated with a series of attacks against alleged Kurdish rebel positions in the mountainous area around the border town of Salmas in which at least 17 "Kurdish evil-doers", including their overall local commander, a naturalised German citizen of Turkish-Kurdish origin, code-named Doctor Meraat, were killed.

Since then, the IRGC has issued cryptic reports about dozens of other "engagements" in which scores of policemen, border patrols and IRGC members have been killed or wounded while killing at least 100 Kurdish insurgents.

There is no doubt that what is known in Tehran as "the Kurdish threat", represents one of the key security concerns of the Islamic Republic leaders as they prepare for a broader regional war. In response to the insurgency, the IRGC has set up a special command centre at the Hamza Base, near the Iraqi border, and committed one full division plus a unit of airborne Special Forces to curb the insurgency.

The IRGC claims that the rebels are based in Iraqi Kurdistan. The fact, however, is that all the fighting reported until earlier this month has taken place well inside Iranian territory, often in areas with a non-Kurdish majority.

In June, the IRGC started shelling Iraqi Kurdish villages. An unknown number of Kurds, both Iraqis and Iranians who had sought refuge in Iraq, were killed. Despite protests by the Iraqi government, including one delivered face-to-face by Prime Minister Nouri Al Maliki in his meeting with the Iranian "Supreme Guide" Ali Khamenei in Tehran earlier this summer, the IRGC has continued its attacks on Iraqi villages.

The shelling has forced thousands of Kurdish villagers, both Iranians and Iraqis, to abandon their homes and join the flow of "displaced persons" heading for towns deeper inside Iraq. The areas most affected by the fighting are within the strongholds of Iraqi Kurdish leaders Massoud Barzani and Jalal Talabani. Both have a history of close ties with Iran going back four decades. Nevertheless, because both allied themselves with the US in toppling Saddam Hussain in 2003, Tehran suspects them of trying to foment a Kurdish insurgency in Iran as part of a bigger "American plot" to destabilise Iran. However, the three Kurdish groups involved in the insurgency can hardly be regarded as vassals of either of the two Iraqi Kurdish chiefs.

New outfit

The group most active in the recent fighting is a new outfit named Kurdistan Free Life Party, better known under its Kurdish acronym of PJAK. Judging by its literature, PJAK is an offshoot of the Kurdistan Workers Party (PKK) a guerrilla movement of Turkish Kurds that has been fighting for a Kurdish state in eastern Anatolia since the 1970s.

Ironically, Tehran has given the PKK shelter and support against Turkey for years, as a means of bleeding Nato's lone regional member. Some analysts claim that Ankara may have decided to repay Tehran in its own currency by creating PJAK. Others, however, regard PJAK as an effort by PKK to expand its constituency beyond the Kurdish minority in Turkey.

What is certain, however, is that most of PJAK's leaders are not Iranian Kurds. Some of the party's key figures are Turkish Kurds who have lived in exile in Germany for at least a quarter of a century. The fact that PJAK has been operating in areas in Iran that are close to PKK strongholds in Turkey and Iraq is another indication that the two parties may well be one with two names.

The areas where PJAK is active in Iran are home to substantial numbers of ethnic Kurds. But in almost all of them the majority of the population consists of ethnic Turkic-speaking Azeris.

In the Kurdish heartland of Iran, the two provinces of Kurdistan and Kermanshahan, where ethnic Kurds are in majority, PJAK appears to have little support.

There, the Kurdistan Democratic Party (PDK), created 62 years ago, enjoys the largest support, followed by Komalah, a formerly Communist outfit that claims to have converted to democracy after the fall of the Soviet empire.

The PDK, a self-styled social-democratic group, has campaigned for greater autonomy for Iranian Kurds since the 1940s. After the mullahs seized power in 1979, PDK helped their regime in the hope of obtaining concessions. The mullahs, however, banned the PDK and organised the assassination of two successive generations of its leaders in exile in Vienna and Berlin in 1989 and 2002.

Since the murders, the PDK has joined Iranian opposition groups that call for the overthrow of the Islamic Republic, but has not preached armed uprising as a means of achieving that goal.

Komalah, however, has waged a guerrilla war against the Islamic Republic for the past 25 years, paying a high price in human terms.

The Tehran rumour mill claims that the replacement of the senior IRGC leaders, including its overall commander, is a sign that the " Supreme Guide" is unhappy about the spreading Kurdish insurgency along the border with Iraq.

As always in the Islamic Republic, however, Tehran's claims of a US-hatched plot to incite the Kurds against the mullahs should be taken with a pinch of salt. The Tehran leadership may be using the claim to justify building a string of fortifications along the border with Iraq in anticipation of conflict with the US. The idea is that, if attacked, Iran would retaliate by entering Iraq from the three Kurdish provinces most loyal to Washington and regarded as the only "safe haven" for American forces there, while inciting the Iraqi Shi'ites to rise in revolt in the central and southern provinces.

Talk of a Kurdish insurgency also helps Tehran impose what amounts to a state of emergency in parts of the four provinces with large Kurdish populations. This has enabled the authorities to arrest hundreds of opponents, including trade unionists, student leaders, journalists, lawyers, and Sunni Muslim clerics without bothering about legal formalities.

There is no doubt that the areas where Iran's estimated 4.5 million ethnic Kurds live are in turmoil, posing a challenge to the leadership in Tehran. The challenge, however, comes from political dissidents, especially working class activists, not guerrillas operating from bases in Iraq.
Iranian author Amir Taheri is based in Europe and is a member of Benador Associates.

By Amir Taheri, Special to Gulf News
Published: September 12, 2007, 00:29

Taşınmalarımız Devam Ediyor: Mısır, Türkiye ve Kazakistan

www.turkexpat.com yazimdan:

Dört bavulla taşındığımız Endonezya’dan bir container eşya ile ayrılmıştık. Eşyalarımızın büyük bir bölümünü bölge müdürlüğü olarak gördüğümüz Mersin’deki evimize gönderdik yine. Ardından yine dört bavulla Mısır Hurgada’ya geldik.

Hurghada, Kızıldeniz kenarında kurulu, Coral adaları ve balıkları ile meşhur, dalgıçlığın çok yaygın olduğu bir şehirdi, özellikle snorling için mükemmel bir denizi vardı. Dünyanın dört bir yanından gelen sayısız turistlerle dolup taşan, özellikle Alman turistlerin rağbet ettiği küçük bir kasabaydı.

Burada ben de, eşimin otelinde iş buldum ve yaklaşık 1 yıllık çalışma hayatımızın ardından hamile kaldığımı öğrendikten sonra Türkiye’ye döndüm. Türkiye’ye dönmemin nedeni; Hurghada’nin sadece otellerden oluşan turistik bir şehir olasına rağmen tıbbi açıdan doğru dürüst hastanesinin bile olmamasıydı. Hamileliğim süresince Türkiye’de yaşadım ve Nisan ayında da güzel kızımız Isabel dünyaya geldi. Bu arada işi bıraktım; Martin Hurghada’da çalışmaya devam ediyor ve Türkiye-Mısır arası uçuşlar yapıyorduk. Fakat bu süreç de çok uzun aylara yayılmadan Martin’e, Türkiye’de 14 oteli olan bir otel grubunun başına geçmesi için bir iş teklifi geldi ve eşim de kabul ederek o da bizim yanımıza –Türkiye’ye- dönüş yaptı.

Türkiye’de de “o şehir senin, bu şehir benim” diyerek gezmemiz gereken yorucu bir süreç bizi bekliyordu, üstelik 2 aylık olan bebeğimiz Isabel ile birlikte. Bu süreçte Isabel’de otel odalarında ve otel personeliyle büyüyordu ve kimsenin sahip olamayacağı kadar çok amcası, halası, teyzesi, abisi, ablası ve dayısı vardıJ. Kimi zamanlar da bize jest yapan arkadaşlarımız küçük kızımıza bakıcılık yapıp; bizi de bu kısa zaman dilimi için de olsa soluklanmamız için akşam yemeklerine gönderirlerdiJ. Otellerde çalışmaktan ve bu kadar çok gezmekten şikayetçiydim desem yalan olur; hiç de fena değildi otellerde yaşamak. Yanıma aldığım küçük rondom, çocuk bezim, bebek mamalarım, seyahet beşiğim ve bebek arabam olduğu sürece başka neye ihtiyacım olabilirdi ki…. Sağolsun otellerin mutfak şeflerinin yardımlarını da yanımıza alınca; bu yoğun tempolu seyyah hayatımıza daha da kolay uyum sağlayabiliyorduk.

Bu şekilde 6 ay daha gezebildik. Artık biz küçük bir aileydik ve bu kadar az konaklayarak geçirdiğimiz yoğun tempodan ve yorucu seyyah hayatından bizi uzaklaştıracak bir teklif gelmişti. Evet, eşim Kazakistan’da açılacak uluslararası bir otel grubundan, iş teklifi almıştı ve yeni yolculuğumuz Kazakistan’a olacaktı. İlk zamanlar eşim, ardından da (benim vizem hazır olunca) ben yeni bir yola koyulduk.

Isabel artık 8 aylıktı, bu nedenle aktarmasız ve kısa bir uçak yolculuğu için charter bir uçakla gitmeyi tercih ettik. Havaalanına vardığımızda, öncelikle THY’nın kargo girişine gitmemiz gerektiği söylendi. Her zamanki cool davranışlarımla, çocuk kanguru önlüğümle, elimde bebek arabamla check in yaptım, koltuk numaram belliydi. Uçuş için anons edildi ve otobus, çıkış kapısının önüne geldi. Herkes bir koşuşturma içerisindeydi; bense gayet sakin bindim otobüse ve ardında da uçağa, herkesin hala koşuşturma içerisinde olmasına bir anlam veremiyordum; ta ki uçağa binip koltuk numaramın alınmış olduğunu görene kadar; elimdeki kartı gösterip “burası benim” dediğim zaman büyük Rus Mama’sı hiç oralı bile olmamıştı. Arka sıralara doğru gittiğim zaman: son 10 sıranın büyük tipik Rus bavullarıyla dolu ve büyük deri paltolarla yığılı olduğunu gördüm. Bazılarını başka yerlere koyarak, kendime bir yer ayarladım. Neyse ki yanımdaki koltuğa da Isabel’in rahatça uyuyabileceği bir yer daha ayarlayabildim. Uçak kalkış yaptı, dualar okundu vs… ve pufff artık uçuyoruz. 4 saatlik yolculuğumuzun sonunda inişe geçtik, dışarıya baktığımda Adana havaalanından biraz daha küçük Akmola (Astana) havaalanını gördüm. Yazılar hep Rusça’ydı. Pistin kenarlarında, çürümeye bırakılmış eski rus uçakları vardı. Uçuş pistiyse tamamen çatlamıştı…… indiiikkkk…… ama hava sıcaklığını İstanbul’da ki gibi düşünürken; “oda ne? kasım ortasında -10 derece hava J kar yoktu.” ama hava çok soğuktu….

Neyseki karmaşık Rus gümrüğünden ve pasaport kontrollerinden geçtikten sonra, bavullarımı taşımak için arabalara baktım, ama ne araba vardı ortalarda eşyalarımı taşımak için -ne başka birşey- ne de yardım edebilecek birileri… Herkes bir an önce giriş yapmak için yarış halindeydi; neyse kontrolden geçtikten sonra pek de gelmeye niyeti olmayan bavullarımı almak için beklerken, Martin’in bana seslendiğini farkettim. “Bavullar yarına… Gel gel… “ diye bağırıyordu. “ Neee… Nasıl olur ama?? Ama çocuk kıyafetleri, ya bezleri peki ….”

Neyse buluştuk, koklaştık, otelimize gittik. Otel, şehrin tam ortasına kurulmuştu, yüksek katlardan bir suit oda verdikleri için: Akmola’nın dört bir yanını da görebiliyorduk, 2 km sağa, 3 km sola, 2 km öne, 3 km arkaya gidiyoruz ve Akmola bitiyor... sonrasında dümdüz bir ova ve yanından geçen bir nehir var. Eski sovyet apartmanları ve tek katlı Daça evler.

Pek de yapacak bir şey olmayan Akmola’da, Isabel ile günlerimiz çoğunlukla otel odasında geçiyordu. Günler geçtikçe havalar soğumaya başlamıştı, bazen -40 dereceyi görüyorduk. En çok yaptığımız şey haftada bir kere kat kat giyinip, Isabel’i de bebek arabasına koyup, 15 dakikalık yürüyüşler... ve sadece çocuk bezi için çıktığımız; ya da ancak üç beş farklı biskuvi bulabildiğimiz supermarketlerden alışverişler için çıktığımız haftalık gezilerimizdi. Genelde giyindiğim; içime yazlık t-shirt, üstüne 2 kazak, üstüne ceket, üstüne palto ve ince çorap, üstüne kalın kilotlu çorap, üstüne jean ve ordan aldığım içi tüylü uzun botlar oluyordu. Büyük atkımı da boyun ve baş kısmıma sarıp, şapkamı takmadan da olmuyordu. Son olarak da eldiven. Dışarı çıkabilmek için ancak bu şeklide giyinmek zorundaydık. Bunlara rağmen 15 dakika sonra bacaklarımızın donmaya başladığını hissediyorduk, burnumuz soğuktan akıyor ve tam ucunda donuyordu. Arada atkımı açıp donan suları alıyordum J çok mu açık yazdım ne?J.
Bir kere gittiğim pazarında dikkatimi çeken, insanların ingilizce değil de daha çok almanca konuştuklarıydı. Bunun nedeni ise; I. Dünya Savaşı sırasında esir düşen alman askerlerinin Kazakistan tarafına sürülmesi ve savaş sonrasında da özgür kaldıktan sonra, çoğunun buraya yerleşmiş olmasıydı. Oradan en çok almak istediğim ve o anda üzerimde para olmadığı için alamadığım bir daha da çocukla fırsatımın olmadığı “ Tüylü Rus Şapkaları” idi.

Çoğu Sovyet ülkelerinde olduğu gibi Kazakistan’da da bütün evlerin kaloriferleri 1 ekim’de açılır ve 1 mayıs’ta kapatılır. Havalar sıcak olsun, soğuk olsun.... bu hiç değismez. Ayrıca, bütün sular ve şehir içi telefon görüşmeleri ücretsizdi. Bağımsızlıklarına kavuştuktan sonra, tabiki hayat daha da pahalı olmuş. Kara borsa ortaya çıkmış, zengin olanlar daha çok zengin ve fakir olanlar ise daha çok fakir olmuşlar... Hükümetin işleyiş tarzı ise; çoğunlukla Rus usulüne dayanan bir yönetim şeklindeydi ve her vatandaş ülke dışına çıkmadan önce kendi devletlerinden çıkış vizesi almak zorundaydı. Alfabeleri Türkçe gibi latin alfabesinden oluşsa da, hala rus alfabesini kullanıyorlardı.

Ülkenin %49’nu rus kökenli vatandaşlar oluştursa da; kazaklar artık ülkelerine sanki 100 yıllık sovyet acısını çıkarırcasına hakim ve daha çok söz sahibiydi.

4. ayımızda otel, 500m’lik uzaklıktaki eski Sovyet apartmanını restore edip müdürlere tahsis etmişti. Biz de oraya taşındık ama -ne TV vardı-ne de radio…. Isabel, en yakın arkadaşım olmuştu. Onunla konuşup onunla dertleşiyordum, yeri geliyor onu küçük bir karton kutunun içine oturtup; 3-4 oyuncak koyup banyoda o gözümün önündeyken ben de duşumu aliyordum. Odanın içi bazen o kadar sıcak oluyordu ki yazlıklarımızı giyiyorduk.

7 aydır maaşımızı alamamamız ve de çalıştığımız uluslararası otelin bizi böyle bir durumda bırakması kabul edilir değildi. Sonunda eşim bölge müdürlüğüne sorunu iletti. Bunun üzerine bölge müdürlüğü bize en yakın yer olan Taşkent, Özbekistan’da açılan bir pozisyon teklifinde bulundu, güzel tarafı Taşkent’te 4 mevsim yaşamamız ve kışları maxsimum –15 derece olmasıydı.

EEE yine başka bir ülkeye taşınıyorduk, iyi kötü Kazakistan’da bize bir tecrübe olmuştu… uçaklarındaki koşuşturmalar, katlanabilen uçak koltukları, hiç erimeyen buzlu caddeleri, -56 dereceye dayanan geceleri, en güzel dediğimiz veya normal günlerimizin bile –40 dereceyi bulan bir mevsiminin olduğu; ya da tatdığım At etini özlemiyeceğim kesindi..

Derya Lount

Nawaz Sharif deported to Saudi Arabia

Former Pakistan prime minister Nawaz Sharif was being deported on Monday about four hours after arriving at Islamabad airport, a senior government official said.

Several Pakistani television channels reported he was being sent to Saudi Arabia. Some reported he was flown out on board a Pakistan International Airlines flight that was shown taking off.

"Yes, he is being deported," said the official who declined to be identified.

Saudi Arabia will allow former Pakistani prime minister Nawaz Sharif to return to exile in the kingdom after he was deported from Islamabad within hours of his arrival on Monday, a Saudi source said.

The source said Sharif would arrive in the Red Sea city of Jeddah around 3.30 p.m. and be allowed to stay.

President Pervez Musharraf had sent Sharif to exile in Saudi Arabia in 2000 after toppling his government in 1999. Saudi Arabia had asked Sharif not to return to Pakistan.

Agencies
Last updated: September 10, 2007, 13:14

Sayin Ahmet Necdet Sezer

Bugun bana gelen bir maili size aktarmak istiyorum, yazdiklarina ister katiliyim yada katilmiyim, gecmisi kendi diliyle cok guzel ozetlemis.

Sayin Ahmet Necdet Sezer

Cumhurbaskanim,

On bir yili dolduran kose yazarligimda, Turkiye Cumhuriyeti'nin en yuksek makamina 2 acik mektup yayimladim. Birincisi serefinize olup 'Sayin Suleyman Demirel, Cumhurbaskani' hitabini tasiyordu. Ikincisi, okumakta oldugunuzdur.

Siz, Sayin Sezer, benim ilk ve son 'cumhurbaskanim'siniz.

1937' de ileriye donuk acilan 'laik' cumhuriyet parantezinin basinda degil, ortasinda dogmakla, ne yazik ki geriye donuk kapanisin tanigiyim.

Secme hakkimi ilk kez 1973 'te kullandim. 1970 darbesiyle yikilan Turk demokrasisi dogrulmaya calisiyor, ancak 'kan yarasi' almis ulkenin uzerinde bir askeri cuntanin golgesi kalkmadan yeni bir darbenin golgesi uzuyordu ve meclisin 'orduya hos gorunmek icin' cumhurbaskanligi makamina sectigi Fahri Koruturk'u kusursuz devlet adamligina ragmen, salt 'asker kokenli' olusu nedeniyle 'cumhurbaskanim' olarak benimseyemedim.

1980'de kendisini ilan edip kendisini oturttugu cumhurbaskanligi koltugunu, 1982'de 'halka oylatan' darbeci general Kenan Evren, benim indimde zalimdir. 100 bin kisinin iskenceden gecirilip, tespit edilen olulerden gayri 360 cesedin bulunamadigi, 50 gencin idam edilip 16 yasindaki Erdal Eren'i asabilmek icin once yasinin buyutuldugu bir ulkenin en ust sorumlusuna, birakin 'cumhurbaskamin'i ne 'sayin' diyebilirim ne 'cumhurbaskani'.

Zaten demedim.

7 Kasim 1982 gunu fisildanan tum tehditlere, estirilen tum korkulara ragmen sandiklardan, Kenan Evren'in devlet baskanligina da anayasasina da kipkirmizi cikan 1 milyon 564 bin 761 halk oyundan biri, benimdir.

Bir baska deyisle Sayin Cumhurbaskanim, yurttasiniz olarak azinlikta kalmaya alisigimdir. Yuzde 20lerden once, yuzde 8,3leri gormus ve onlarin arasinda yerimi almisimdir.

Turgut Ozal da benim cumhurbaskanim olmadi. Suleyman Demirel de.

Birincisi, Kenan Evren'in yarattigi, ikincisi Kenan Evren'i yaratan adamlardandi. Iyilikleri olmus, kotulukleri olmus, basbakanken yaptiklari hatalari cumhurbaskaniyken tekrarlamamislar ya da tersi, hic farketmez. En azindan sahsim icin farketmiyor. Onlar, Evren'le birlikte Turkiye'yi bu gunlere ve Turkiye Cumhuriyeti'nin en ust makamini sizden sonra isgal edecek zihniyete tasiyanlardir.

Suleyman Demirel gibi o da adam olur diyorlar. Zaten zihniyet de'degistim, degistim, vallahi laikim, billahi Ataturkcuyum', diye dolanip duruyor kapi kapi.

Ama ben bir yuttas olarak, temel degerlerini curutup, icini oyup, hukukunu cignedikleri cumhuriyeti, basina gecince sahip cikip korumaya kalkanlardan biktim. Makamin gelmeden once hak edilmesi gerektigine inaniyorum, geldikten sonra degil.

Hayatta hersey odenir. Gecmisin de bir bedeli olmasi, nedamet bile getirse, bir devletin kendisini yikmak icin yola cikan zihniyete emanet edilmemesi gerekir..................di.

Iste siz, Sayin Necdet Sezer, bulundugunuz makamda uniformasini cikarmak ya da gecmisini inkar ve degismek zorunda kalmayan, oncesi sonradan farkli olmayan durusunuzla, yurdumun tanik oldugum tarih diliminde, benim 'cumhurbaskanim' diyebildigim tek devlet basimsiniz.

Siz Sayin Cumhurbaskanim, hic'adam gibi' yapmak zorunda kalmadiniz, cunku adamsiniz. 'Vakur gibi' yapmadinizcunku vakursunuz. 'Laik gibi' yapmak zorunda kalmadiniz cunku laiksiniz. 'Aklanmis gibi' yapmak zorunda kalmadiniz cunku hic karalanmadiniz!

Makaminiza layik olmaya calismaniz gerekmedi cunku layiktiniz.

Demek cumhuriyetin laiklik bekasi, buraya kadarmis, Sayin Cumhurbaskanim.

Turkiye yine var olur, cumhuriyet de nicelik ve nitelik degistirip surer bir zaman daha. Ama asla laik olmayacak, olamayacak.

Ataturk'un actigi, belki de hic acilmamasi gereken, cunku hak edilmemis bir utku parantezinin sizinle kapanmasi onurlu bir sondur, Sayin Cumhurbaskanim.Yedi yildir bize verdiginiz onur icin sag olun.

Mine G. Kirikkanat

My Husband's 40th Birthday Party:)

We celebrated Martin's 40th Birthday Party yesterday with our good friends:) I think everybody had good time:) The night’s big surprise was our girls Dance Show for their Daddy with a song of ‘Shake it up shekerim’:)
Here is some photos from the night..




Dun gece Martin'nin 40'ci yas gununu yakin arkadaslarimizla kutladik:) Sanirim herkes iyi vakit gecirdi:) Gecenin surprizi ise bizim kizlarin babalarina dans gostersi yapmasi idi' shake it up shakerim' sarkisi ile. Geceden bazi resimler:)

Dubai is tickled P!nk

Dubai: It was a hot night at Dubai Media City when P!nk performed in front of a crowd of thousands, but the American singer did not use the high temperatures as an excuse to take things easy.

Instead, the 27-year-old multi-million seller performed hit after hit with a raw energy that delighted the audience.

Dressed in her characteristically raunchy style, P!nk got Dubai’s beautiful young things moving early on with Don’t Let Me Get Me and Just Like a Pill.

Later she sang a medley of songs by her idol Janis Joplin, before performing a cover of 4 Non-Blondes’ What’s Going On?

In between tracks, she was friendly and engaging, often mentioning the toll the heat was having on her.

“Oh I was so cute five minutes ago,” she joked a couple of times as sweat dripped from her brow.

Often it is tiresome when pop musicians stick their noses into politics, but P!nk’s Dear Mr President – an attack on George W. Bush – is one of the better protest songs around and it proved to be a highlight of the evening even though it was fairly restrained by the standards of the concert.

After the track, P!nk even thanked the person who had booed her as she sang the tune, telling the crowd how she always admired dissent, and adding that she had only once been booed before while performing it (the other time was in California).

For the encore, she did a powerful rendition of U and Ur Hand, a hit from her most recent album I’m Not Dead, before ending with the upbeat Get the Party Started.

The party may have been over, but the crowd were happy – P!nk had brought great tunes with her and she had sung and danced her heart out. One thing is for sure – P!nk most certainly is not dead!

P!nk, whose real name is Alecia Moore, has sold more than 20 million albums since she exploded onto the pop scene in 2000 with her album Can’t Take Me Home.

Her most successful record to date was her second long player, M!ssundaztood, which came out in late 2001 and racked up 12 million sales.

Although her fortunes took a slight dip with her third album, Try This, she bounced back with her fourth release, 2006’s I’m Not Dead.

As well as being famous for her music, P!nk is also known for her animal rights activism and is a keen supporter of People for the Ethical Treatment of Animals.

By Daniel Bardsley, Staff Reporter, Gulf News
Last updated: September 06, 2007, 10:06

Kıssadan hisse çıkarabilenler için;

Evet, Deve'nin Başı!..*

Lider Kimdir?..

İngiliz gazeteci, Sina dağında karşılaştığı bir Bedevi'ye sorar:

"Sence lider kimdir?.."

Bedevi;

"Bir tanım yapmak yerine, bir öykü ile sorunuza cevap verebilir miyim?" der.

Gazeteci; "Elbette, anlat öykünü" diye yanıtlar.

Bedevi anlatır;

"Benim gibi bir Bedevi, devesinin üstünde ve kızgın güneşin altında, Sina
Çölü'nde yol almaktadır.

Birden ufuk çizgisi kararır, gökyüzünde nadiren tek tük görülen kuşlar, bu
kez toplu halde, karanlığın aksi istikametine doğru, telaşla kanat çırpmaktadır. Çölün
mutlak sessizliği, daha da yoğunlaşır sanki. Deneyimli Bedevi; bu alametlerin, şiddetli bir kum fırtınasının habercisi olduğunu hemen anlar.

Devesini çökertir, üstünden iner. Heybeden aldığı sağlam bir kazığı, kızgın
kumlara çakar ve devesini sıkıca bu kazığa bağlar. Sonra yine heybelerden, katlanmış
parçalar halinde çıkardığı küçük çadırını alelacele kurup, içine girer ve kapı örtüsünü her iliğinden düğümler.

Son düğümü henüz atmıştır ki; fırtına bulundukları bölgeye ulaşır. Küçük
çadır havalanacakmış gibi sallanmakta, rüzgarın oluşturduğu kum sağnağı, neredeyse delip geçecek bir hızda, çadır yüzeyine çarpmaktadır. Her kum tanesinin, boyları küçük fakat verdikleri acı büyük oklar gibi bedenine saplandığı deve, dile gelir:

'Efendi, canım çok acıyor. Hiç olmazsa başımı çadıra sokmama izin verir
misin?' der.

Dışarıda olmanın ne kadar zor olduğunu iyi bilen Bedevi, zavallı devenin
bu dileğini kabul eder

ve 'Peki, başını çadıra sokabilirsin.' diyerek, kapıyı bağlayan
düğümleri boşaltır.

Durmak bir yana, fırtına giderek daha da gemi azıya almaktadır. Deve,
sahibine tekrar yalvarır;

'Efendi, derimin en ince olduğu yer boynumdur ve şu an çok acıyor. İzin
ver, boynumu da çadıra sokayım.'

Biraz ikirciklenmeyle, bu isteğe de 'Peki' der Bedevi.

Fırtına, sanki sonsuza dek sürecek gibidir. Deve bu kez, ilk ikisinden
daha acıklı bir sesle yalvarır;

'Efendi, ne olur, hörgücümü de çadıra sokmama izin ver...'

Bedevi bu son isteği de kerhen kabul eder.

Ancak, hörgücün de içeri girmesiyle, küçücük çadırda, artık kımıldayacak
yer kalmamıştır.

Bu duruma, Bedevi'den önce, deve tepki gösterir;

'Efendi, bu çadır ikimize dar geliyor. Sen dışarı çıkıp, başının çaresine
baksan...'

'Lider kimdir?' demiştiniz; bu hikayeyi mesnet alarak cevap vereyim;

*Lider; devenin başını dahi, çadıra sokmasına izin vermeyen insandır... *"

Atatürk'ten sonraki lider İsmet İnönü; Köy Enstitüleri'ni kapatarak,
cumhuriyet devrimlerinin kırsala uzanan kollarını kopardı.

Sonraki lider Menderes, dini politik bir enstrüman olarak kullanma
geleneğini başlattı.

Dini; hurafelerden, siyasi spekülasyonlardan arınmış bir şekilde halka
öğretecek aydın din adamları yetiştirmek üzere kurulan İmam Hatip liselerinin misyonunu
ters çevirdi.

Sonraki lider Demirel; Menderes'ten de baskın çıktı. Tarikatlar üzerinden
siyasi ikbal aramaktan çekinmedi.

Arada gelen ve çoğumuz tarafından, Cumhuriyet devrimlerinin, laisizmin ve
demokrasinin seçkin temsilcisi olarak gördüğümüz bir başka lider, Fethullah Gülen ile muhabbetli olmaktan
sonuç bekledi.

Sonraki lider Sayın Özal; zaten muhibban-ı tarikat olduğunu, gizlemeye
gerek bile duymadı.

Sonraki lider Erbakan döneminde, tarikat şeyhleri, başbakanlık
protokülünün liste başındaydılar.

Modern Türk Kadını imajını güçlü bir rüzgar gibi arkasına ve oy portföyüne
alıp, Başbakan olan Çiller,nabzını tarikatlara tutturdu.

Ecevit, Bahçeli, Yılmaz'lı hükümet, tarikatların ve dipten gelen dalganın
sırtını sıvazlamaya devam etti.

Özetle;

Atatürk'ten sonra gelen bütün liderler; devenin çadıra girmesine izin
verdiler. İzin vermenin ötesinde teşvik ettiler.

Özetle;

Biz de Bedevi'nin öyküsünü mesnet alırsak; ortaya şu sonuçlar çıkıyor:

1) Türkiye; '10 Kasım 1938'den beri, varlık nedeni olan Cumhuriyeti,
gerçek anlamda savunan bir liderden yoksun olarak, 69 yıl geçirmiştir.

2) Bu dönemde gelen istisnasız tüm liderler, kendi siyasi pazarlamalarını,
Cumhuriyete ve Cumhuriyet Devrimlerine 'vurmak' üstüne kurulmuş stratejilerle
yapmışlardır.

3) Yaklaşık üç kuşağa tekabül eden bu zaman zarfında, Türkiye'nin milli
eğitim politikası 'teokratikleştirilmiştir' ve 'teokratikleştirilmekte'dir.

4) 29 Ekim 1923'te gerçekleştirilen 'devrim', bila fasıla tam 84 yıl süren
bir 'Karşı devrim' ile tasfiyenin son aşamasına gelmiştir.

Son söz: "Başını rica ile çadıra sokan deve, artık sahibini dışarı davet
etmektedir..."

'Deve' deyip geçmeyin; kini çok derindir. Sizi çadırın dışına atacak kadar...
Fikri Nazif AYYILDIZ

BMW U.O.U / Aston Martin DB9

BMW 6 Series

Nice!

Performance and Efficiency
4.8-liter DOHC (4 cam) 360-hp 32-valve V-8 engine with Valvetronic
Aluminum block and cylinder heads
Direct ignition system with knock control
2-stage intake manifold
Double-VANOS steplessly variable valve timing
Electronically controlled engine cooling (map cooling)
6-speed manual transmission with Dynamic Driving Control (Sport button)

Aston Martin DB9

Very Nice!

Engine
- All alloy, quad overhead camshaft, 48-valve, 5935cc V12

- Compression ratio 10.3:1

- Visteon engine management controlling fuel injection, ignition, diagnostics and misfire detection system.

- Stainless steel by-pass valve exhaust system

- Maximum power 335 kW (450 bhp) at 6000 rpm

- Maximum torque 570 Nm (420 lb ft) at 5000 rpm

- Acceleration 0-60 mph in 4.9 seconds

- Maximum speed 186 mph (300 km/h)

MythBusters!

So. You're minding your own business, filling up your gas tank, when your cell phone rings. Hmmm. Should you answer it? Because you've heard you shouldn't use cell phones near gas stations since they can produce small sparks that can ignite big fires.

But wait. Could that actually be true?

Sounds like a job for MythBusters!

It's a tough job separating truth from urban legend, but the MythBusters are here to serve. Each week special-effects experts Adam Savage and Jamie Hyneman take on three myths and use modern-day science to show you what's real and what's fiction.

That's right, they do more than explain how something may or may not be scientifically possible. Through trial and error they actually demonstrate it.

So don't miss these two experts attempt to ignite a fire with a cell phone or explode a toilet every Wednesday at 9 p.m. ET/PT. Think you'll forget?

We'll be checking them out.

http://mythbusters-wiki.discovery.com/?t=anon
http://dsc.discovery.com/fansites/mythbusters/mythbusters.html

Saudis push for Friday-Saturday weekend

After UAE and Qatar Saudi Arabia push for Friday and-Saturday weekend. Otherwise while Thrusday-Friday is weekend Saturday and Sunday is weekend in most of the World. It leaves to them only Monday, Tuesday and Wednesday. Here is the article today from Gulfnews.

Riyadh: Saudi businessmen and economists yesterday called for changing the weekend in the kingdom to Friday and Saturday.

They said that the present Thursday-Friday weekend was negatively affecting the economy of the kingdom.

Saudis believe that it was essential for the kingdom's economy to switch the weekly off days from Thursday and Friday to Friday and Saturday. They added that at the present time they are cut off the other world countries for four days - Thursday, Friday, Saturday and Sunday. Businessmen said that if the holiday were changed they would have an extra day and an opportunity to make business contact with companies in other parts of the globe.

The Secretary General of the Eastern Province Chamber Commerce and Industry (EPCCI) Adnan Al Naeem said, in press statements, that some world countries have Friday and Saturday as the weekly off days, others have Saturday and Sunday and some east Asian countries are having Sunday and Monday as weekly holiday.

"As a result this difference will nearly affect our economy if we continue to have Thursday and Friday as the weekly holiday," he added.

Saudi economists see the importance of the change due to the kingdom's major business transactions with other Gulf Cooperation Council (GCC) states as well as with other countries. They ruled out any chaos would take place due to the weekly holiday change. They said citizens will cope with the new situation.

By Mariam Al Hakeem, Correspondent
Phttp://www.gulfnews.com/region/Saudi_Arabia/10150833.html
Published: September 01, 2007, 23:35

Festival City

Since we are back, most of our friends coming back to town as well, just before schools are opening:) We went to new Festival City Shopping mall, which also includes: City living: Villas, Oriental apartments, schools, Car Gallery Area, Hospitality Area which includes 5 star Hotels and Hotel Residents as well as Golf Clubs and City Office Area by the Creek, Shopping and Dinning with world's biggest Toys 'R us (God help us:) opened last week. They do have couple of Turkish shops as well like, Fabrika and KOTON:)


He is some photos for you from my camera and their website: http://www.dubaifestivalcity.com/cntn.aspx?id=3 Only 5 minutes drive away from our home:)


Geldigimizden beri tabiki cogu arkadaslarimizda Okullarin acilmasi ile yuvaya donmeye basadilar:) Dun aksam yeni Festival City Alisveris merkezine gittik. Burasi sadece alisveris Merkeziyle kalmayip, Sehir bolgesi: Villari, buraya ozgu imari ile apartmanlari, okullari, Otomobil Galerisi bolgesi; 5 yildizli otelleri ve Turizm Merkezi; Golf Klubu gibi, vede Alisveris Merkezinde ile dunyanin en buyuk Toys 'R us acildi gecen hafta ( Allah yardimcimiz oldun:)

Festival City bizim eve sadece 5 dakika uzaklikta:) yukardaki websitesinde daha fazla bilgi ve resimler bulabilirsiniz!